Η Γέφυρα - Most
Σήμερα, Σάββατο 29 Νοεμβρίου 2014, παρακολουθήσαμε μαζί την πρώτη μας ταινιούλα, μια ταινία μικρού μήκους με τίτλο "Η Γέφυρα". Από ό,τι κατάλαβα, μας επηρέασε όλους λιγάκι - κάποιους περισσότερο, βέβαια!
Εγώ μόνο ένα σχόλιο θα ήθελα να κάνω - ως αφορμή για να ξεκινήσει, ή μάλλον για να συνεχιστεί, η συζήτησή μας:
Αν υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι στη ζωή μας, οι οποίοι θα έδιναν και τη ζωή τους για μας (γονείς, αδέλφια, φίλοι - να το τολμήσω, δάσκαλοι),
αν υπάρχει Κάποιος, ο Οποίος θυσίασε τη ζωή του για μας, για να αρχίσει μια νέα ζωή για μας, Αυτός του Οποίου την έλευση στον κόσμο ετοιμαζόμαστε να γιορτάσουμε σε λίγες μέρες,
ΤΟΤΕ
αξίζει να σπαταλούμε τη ζωή μας μέσα σε μικροπρέπειες και απρέπειες, να την καταστρέφουμε μέσα σε πάθη και αδυναμίες, να την εξευτελίζουμε "μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου", να την ευτελίζουμε εγκλωβισμένοι μέσα στον ατομοκεντρισμό και τον εγωισμό μας, τη φιλαυτία και τη φιληδονία, υποταγμένοι στη λατρεία και θεοποίηση της ύλης και του χρήματος;
Δεν λέω αν έχουμε το δικαίωμα να το κάνουμε - είναι αυτονόητο πως το έχουμε. Το ερώτημά μου είναι: ΑΞΙΖΕΙ;
Σήμερα, Σάββατο 29 Νοεμβρίου 2014, παρακολουθήσαμε μαζί την πρώτη μας ταινιούλα, μια ταινία μικρού μήκους με τίτλο "Η Γέφυρα". Από ό,τι κατάλαβα, μας επηρέασε όλους λιγάκι - κάποιους περισσότερο, βέβαια!
Εγώ μόνο ένα σχόλιο θα ήθελα να κάνω - ως αφορμή για να ξεκινήσει, ή μάλλον για να συνεχιστεί, η συζήτησή μας:
Αν υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι στη ζωή μας, οι οποίοι θα έδιναν και τη ζωή τους για μας (γονείς, αδέλφια, φίλοι - να το τολμήσω, δάσκαλοι),
αν υπάρχει Κάποιος, ο Οποίος θυσίασε τη ζωή του για μας, για να αρχίσει μια νέα ζωή για μας, Αυτός του Οποίου την έλευση στον κόσμο ετοιμαζόμαστε να γιορτάσουμε σε λίγες μέρες,
ΤΟΤΕ
αξίζει να σπαταλούμε τη ζωή μας μέσα σε μικροπρέπειες και απρέπειες, να την καταστρέφουμε μέσα σε πάθη και αδυναμίες, να την εξευτελίζουμε "μες στην πολλή συνάφεια του κόσμου", να την ευτελίζουμε εγκλωβισμένοι μέσα στον ατομοκεντρισμό και τον εγωισμό μας, τη φιλαυτία και τη φιληδονία, υποταγμένοι στη λατρεία και θεοποίηση της ύλης και του χρήματος;
Δεν λέω αν έχουμε το δικαίωμα να το κάνουμε - είναι αυτονόητο πως το έχουμε. Το ερώτημά μου είναι: ΑΞΙΖΕΙ;
Αν και έχει περάσει ένας μήνας από τότε που παρακολουθήσαμε την ταινία, τα συναισθήματα με κατατρύχουν και με κατακλίζουν. Όποτε φέρνω στον νου μου την εικόνα, τη στιγμή που ο πατέρας συνειδητοποιεί την απώλεια του γιου του, την απελπισία, δεν μπορώ να συγκρατήσω τα δάκρυά μου. Και το περίεργο είναι πως δεν ξέρω αν τα δάκρυα αυτά προκαλούνται μόνο από τη συγκίνηση ή και από την άγνοια. Την άγνοια του τι πραγματικά αξίζει στη ζωή, πώς θα το μάθω και πώς θα το αποκτήσω.
ΑπάντησηΔιαγραφήΚαταλήγω στο συμπέρασμα πως η υποκειμενικότητα που εμπλέκεται σε οτιδήποτε υπάρχει γύρω μας και μας απασχολεί δεν θα μας επιτρέψει ποτέ να μην αναλωνόμαστε σε ανούσια πράγματα. Γιατί ο καθένας αντιλαμβάνεται διαφορετικά το τι συμβαίνει και δεν μπορεί να συμβιβαστεί με αυτό που θα ήταν καλό, σωστό να κάνει προκειμένου να μην εγκλωβίζεται. Ακόμη και στη συζήτηση μέσα στην τάξη σχετικά με το αν η απόφαση του πατέρα ήταν η σωστή ή όχι, οι γνώμες διίσταντο. Αυτό αποδεικνύει ότι είναι δύσκολο να μιλήσουμε - τουλάχιστον όσον αφορά σε εμένα-, για το αν αξίζει ή όχι να είμαστε εγκλωβισμένοι στα πάθη μας. Ίσως αυτό είναι που μας διαφοροποιεί, που κάνει τη ζωή μας να έχει νόημα, καθώς την καθιστά έναν αγώνα και μία προσπάθεια να απαλλαχθούμε από αυτά. Δεν ξέρω... Και νομίζω ότι δε θα το ανακαλύψω και ποτέ...
Υ.Γ. Από τις ωραιότερες ταινίες που έχω δει, ακριβώς γιατί μου προκάλεσε και γέννησε συναισθήματα που δεν νομίζω να έχω ξαναβιώσει.